Bazı teslim süreleri var ki ona uymamanız düşünülemez. Diyelim Genel Müdür yönetim kurulu toplantısı için bir sunum istedi sizden, sabahlara kadar çalışmanız gerekse onu bitirirsiniz. Ama karar ve aksiyon bekleyen başka birçok konu genelde sürüncemede kalır. Çoğu insan bir yapılacaklar listesi tutar, özel işler için de. Liste gittikçe dallanıp budaklanır. Gittikçe liste sizi esir alır, ekledikleriniz üstünü çizdiklerinizi geçiyorsa motivasyonunuzu aşağı çeker. Sonra listedeki maddeler azalsın diye kolay olanlara yönelmeye, yani nitelikten çok niceliğin peşinden koşmaya başlarsınız, bu defa listedeki ağır toplar sabit kalır, bu da sizin daha fazla canınızı sıkar. Aklınızdakileri boşaltın bir kağıda, ama bunların hepsiyle uğraşmayacaksınız, en azından bugün değil. Buradan sizin için en önemli, halledilmesi sizi gerçekten rahatlatacak olanları seçin, gerisini gözünüzün önünden ve aklınızın köşesinden çıkarın. Onlar hakkında bir şey yapmayacaksanız bunun sıkıntısıyla, vicdan azabıyla uğraşmamalısınız. Gün sonunda ertesi gün yapılıp bitirilecekler listesini belirleyin. Bunlar önemli işlerin belli adımları olabilir, büyük bir işi, sunumu, raporu parçalara bölebilirsiniz. Gerçekçi olun, örneğin 5 maddeyle sınırlayın. Böylece sabah işinizin başına oturduğunuzda neyle uğraşacağınız net, hemen işe koyulabilirsiniz. Gün veya haftanın sonunda bir muhasebesini yapın, eğer işler bitmediyse neden baştaki hesap tutmadı, sizi neler alıkoyuyor, bunlardan nasıl kurtulabilirsiniz, bir dahaki sefere neyi daha iyi/farklı yapabilirsiniz? Burada kritik nokta gerçekçi bitirme tarihi belirlemek. Tabii bunu yöneticinizle/elemanınızla da uygulayın, verdiğiniz/aldığınız her sözün bir teslim tarihi olsun ve bunun takipçisi olun. Bir yapılacaklar listesi tutun ama mutlaka gerçekçi bitirme süreleri de belirleyin. Eğer belirlediğiniz sürede bitiremediyseniz bunun muhasebesini yapın.